در سوگ

تو را گم کردم.

در روز پر دلهره.

من خسته بودم. نفهمیدم چقدر به تو نیاز دارم.

به اینکه عاشقانه نگاهم کنی

و به من بگویی چه خبر است

هنوز یک سال نبود که می شناختمت

هنوز یک سال نبود عزیز دل.

من خسته بودم آن روز

تو جلوی چشم هایم بودی اما

نگاه من همیشه از تو می گذشت

و تو را نمیدید

ببخش عزیز دل

به خانه برگرد(این تیکه اش ربطی نداشت یاد یانگوم افتادم)

بدون تو

من چگونه رفیق را از نارفیق بشناسم

آن روز من خسته بودم

و دسته ی تو در دست من

و من باز هم خسته بودم

و یکهو دیگر دسته ی تو در دست من نبود.

بدون تو من چگونه اراجیف روی تخته را در دفترم پیاده کنم

(نه که قبلا خیلی جزوه نویس بودم)

تو نمی دانی آه

که من چه می کشم وقتی عینکی را به چشم کسی می بینم

و به جای خالی تو فکر می کنم

و دلم بد جوری می سوزد.

آه!!!!!!!!!!!!!!!!!!

من خسته بودم آن روز

مرا ببخش عینک عزیزم

ببخش که من استعداد عجیبی در گم کردن وسایلم دارم

اما به تو نیاز دارم

پیوست

۱.روز پر دلهره استعاره از روز انتخاب واحد است.

به من گفت

 : خیلی غیر قابل تحملی !

گفت : اخلاقت خیلی گنده!

گفت: حتی حاضر نیستم توی اتوبوس برای چند دقیقه کنار همچین آدمی بشینم

چیز های دیگری هم گفت.

و من تمام مدت به انار خشکیده ی گوشه ی اتاقم زل زده بودم. و تمام مدت چیزی نمی شنیدم چون گوش هایم را گرفته بودم.

و تمام مدت مثل یک دانش آموز چهارم دبستان نگران کاجی بودم که روی سیم تلفن افتاده بود.

و گنجشک ها از توی سرم می پریدند , و از روی سیم های تلفن می پریدند و گنجشک ها هیچ وقت از موبایل خوششان نمی آمد.تمام مدت

  کسی مهره های سیاه شطرنج را به من می دهد و می گوید بازی کن. انگار اسبم را هم برمی دارد و می گوید بازی کن.

من هی می گویم بدون اسب بازی نمی کنم و از وزیر و شاه و فیل بدم می آید و از قلعه هم بدم می آید و از مهره های سیا ه هم بدم می آید و از مهره های سفید هم چون مهره های سیاه را بیشتر به چشم می آورند بدم می آید.

و می گویم که شطرنج بلد نیستم.

با این همه توی تمام خواب هایم کسی هست که بگوید پیر شده ام. درست مثل زمستان.و من خنده ام بگیرد.

این کودک روزی گم می شود.

توی شهری که من هستم که خستگی هست و تنهایی آخر شب . و چراغهایی که زود خاموش می شوند.

می خندد

فقط برای چشم های بهاری زنی که عینک دودی می زند .

زنی که نمی شناسدش . توی شهری با یک عالمه عینک دودی و کلاه.

زنی که هر شب در انتهای خیابان درازی نقطه می شود.

باد دیشب همه جا هو هو هو هو می کرد

انگار کسی دوباره جادو می کرد

دیشب همه ی خستگی اش داد به باد

مردی که میان کوچه جارو می کرد

دارم چیز های جدیدی رو تجربه می کنم. جاهای جدید. آدم های جدید. قالب های جدید برای شعر.

برای زندگی برای گفتن.. گفتن....

می نویسی

با دست های کوچکت؛

دیوار های خانه را پر می کنی از:

1 2 " 3 سال انتظار"

تیک تاک ساعت تمام می شود

و یک گوشه ی آسمان

ستاره ایی می میرد

با انگشت های کوچکت

می نویسی: آب , با "با

تو بودن خوب است."

توی چشمهایت یک عالمه ستاره؛

با تو,

ستاره ها تا ابد زنده اند

تا ابدیت چشم هایت میدوم

این جاده

ته

ندارد

می خندی

می نویسی : باران

یکریز

آن مرد در باران خوابید

پل

ماشین ها

و کسی که زیر پل جشن گرفت

با گرمای یک نخ سیگار

انگشت هایت

می رقصند روی دیوار,

ماه پشت" ابر

ها دعوا می کنند"

می نویسی که می ترسی

پلک می زنی

و ستاره ها گم می شوند

دستت را می گیرم

می نویسیم:

باران

چتر

باران زیباست

می نویسیم:

رعد

صدا

رعد ترس ندارد

می خندی

دوباره از سر خط:

"آن مرد در باران به خانه آمد "

پس از

1 2 3

باران!

عین خواب می مونه. درست مثل رویا. چشم هات رو باز می کنی و می بندی . انگار نه انگار که مدت هاست خوابیدی. مثل اینکه یه فیلم با دور تند می بینی.

و بعد همه چیز محوه. همه چیز مبهمه. تار. تار تار. انگار نیستی. وجود نداری.

سست و بی روح

منتظر حادثه.

و بعد دیگه چیزی وجود نداره. مثل تو که خیلی وقته وجود نداری.