نگر تا این شب خونین سحر کرد

چه خنجرها که از دل ها گذر کرد

هوشنگ ابتهاج

هر طور که فکر می کنم , اوضاع دلقکم از من بهتر است . خیلی بهتر . درست است که من زانویم ورم نکرده و سیگار هم نمی کشم و موجودی ام از هیچی بیشتر است و هنوز از کار بیکار نشده ام . اما در اصل قضیه خیلی تفاوتی ندارد .... اوضاع او از من بهتر است . 

توی فکرم که به عنوان اعتراض به این روالی که دنیا در پیش گرفته یک حرکت نمادین انجام دهم . هنوز نمی دانم اما چه کار کنم .

* مولانا

دلقکی را می شناسم که مدت ها می نشست و به رفت و آمد آدم ها در ایستگاه راه آهن نگاه می کرد . او دغدغه داشت که خیابان ها را از آدم ها و ماشین ها و آلودگی پاک کند تا بشود با خیال راحت و یک دل سیر در تقاطع خیابان ها  منچ بازی کرد !

به بستن در خمیر دندان فکر می کنم . به نشستن روی نیمکت . به آینه و مار پله . به نردبان و سقوط . به کسی که از شبانه روز منچ زدن خسته اش نمی شود.به  ایوان , شمال ... . سنگ کاغذ قیچی توی اتوبوس ... . 

دلقکی را می شناسم که زیبایی  را در تک تک اتفاقات روزمره پیدا کرده است . او  درک زیبایی شناسانه ی عمیقی دارد. او درد را  وقتی که در آینه به تصویر خودش می نگرد درک می کند.  او معجزه ی اشک را بخوبی می فهمد. او عظمت یک اتفاق را در بستن در خمیردندان کشف کرده است.

 در خمیردندان را باز می کنم . به پله های اضطراری و منچ  فکر می کنم . به راضیه و شمال و شب بیداریمان پای منچ . به سنگ کاغذ قیچی و  کرانچی . به خیابان کارگر و  پیاده روی . به پاییز و مریم . به در خمیر دندان . به جرات حقیقت کثافت . به ایوان . به شمال . به نرده های حیاط پشتی . به راز . به شخصیت . به ارزش . به اس ام اس . به منچ . به مار . پله . پله اضطراری . به روسری . در خمیردندان . به دوست .  

ماری در خمیر دندان را می بندد , چمدانش را می بندد و چشم هایش را هم بر دلقک محبوب من می بندد . حالا من و دلقکم روزها پانتومیم بازی می کنیم و سعی می کنیم حرف هم را بفهمیم و به ماری فکر نکنیم. بدون صدا , بدون حرف . لطفا خیابان ها را خلوت کنید . لطفا از سر تقاطع ها متفرق شوید . می خواهم بر سر تمام تقاطع های این شهر یک دست منچ بزنم.

راضیه ! بیا برگردیم به آن دو روز توی شمال . به منچ و  سنگ کاغذ قیچی  . به نیمه شب ایوان! 

حالا به من قول بده . اگر هم نمی خواهی نه ؛ این فقط یک پیشنهاد است . هر وقت مثل تمام آن بعداز ظهر ها شدی , هر وقت کلافه و سردرگم از پنجره به بیرون نگاه کردی و دلت خواست حرف بزنی چشم هایت را ببند و به هیچ فکر کن ! به دلقکی فکر کن که در وان حمام اشک می ریزد و حاضر است تا آخر دنیا به حرف هایت گوش دهد.

پیوست

1.لعنتی ها همه جا هستند , این باتوم به دست ها که چهره ی شهر مرا چهره ی خیابان مرا اخم کرده اند . وطنم , وطنم عذاب وجدان دارد . من توی این خیابان ها عذاب وجدان دارم . من , دلقکی هستم که هیچ کدام از نمایش هایش آدم ها را به خنده نمی اندازد. 

2.شخصیت ها :

من : معرف حضورتان هست البته نه خودش !

دلقکم : هانس شنیر  , که درواقع دلقک هاینریش است . هاینریش هم اتفاقا کتاب عقاید یک دلقک را نوشته است.

ماری: لیاقت دلقک مرا ندارد اما در هر صورت حق با اوست ! حتی وقتی چمدانش را دارد می بندد

در خمیردندان: کلی افتخار داده به این پست وبلاگ من

راضیه :دوستم ...

و با تشکر از دوست , منچ , تو , ایوان , آینه , مار و پله , وان حمام, سنگکاغذقیچی , خیابان کارگر , پاییز , مریم , کرانچی , شمال و تمامی عزیزانی که ما را در تهیه ی این برنامه یاری کردند.

مرا باز گردان!

مرا ای به پایان رسانیده ,

 آغاز گردان!

پیوست

1.طرقه گوش می دهم و محسن نامجو , یک چیزی هم هی تا نزدیک گلویم می آید بالا و دوباره برمی گردد سر جایش . سه روز است از خانه بیرون نرفته ام . سه روز است ... دیشب باران بارید . شب های قبل هم . 

2. مادرم دم رفتنی ما را به امام زمان قسم داده که توی شلوغی ها نرویم . راهپیمایی نه . تحصن نه . پدرم تهدید های حسابی کرده . کارت دانشجویی ام دست مهسا است . دانشجو بودنم هم ... فعلا سرگردان است . اس ام اس ها یک هفته است قطع شده . موبایل از بعد از ظهر به بعد آنتن نمی دهد و من سه روز است . سه روز است آنتن نمی دهم . سه روز است روشن نمی شوم . هی با شهاب می رویم اینترنت عکس می بینیم و آخرین خبرها , آخرین بیانیه ها . هی می روم وبلاگ می خوانم . خبرهای جدید . دیدگاه های آدم ها از این وقایع . از این روزها ... هی به عکس میرحسین نگاه می کنم . به روبان های سبز که این گوشه و آن گوشه توی خانه افتاده ... . کی این کابوس تمام می شود؟ کی این روزها تمام می شود ؟

3. یک گنجشک  افتاده وسط خیابان . بهش می گویم : خوب الان هم وقت بود؟ توی این شلوغی ؟ بیچاره دارد قبل از اینکه زیر دست و پا له شود از ترس سکته می کند .

4. سه شب است نمی توانم بخوابم . سه شب است از وحشت به مرز سکته می رسم . سه شب است اشک می ریزم و با خودم و خدا حرف می زنم . سه شب است هی بهش می گویم : ای برطرف کننده ی اندوه , ای رحم کننده ی اشک ها . 

دیروز که باران بارید دویدم بالا که خیس شوم . خوردم به در بسته ی پشت بام و صدای رعد و برق و فقط به خودم لرزیدم از این تنهایی عزیز . این تنهایی عزیز  که خیال مرخصی رفتن ندارد . 

5.یک گنجشک توی شلوغی خیابان می خواست برود آن سر خیابان , روی آن یکی درخت که یک لانه بود .

* تقدیرهای الهی چون قطرات باران از آسمان به سوی انسان ها فرود می آید و بهره ی هر کی , کم یا زیاد به او می رسد.( نهج البلاغه , خطبه ی 23)